کاف نیوز/ وحیده برنون، رویکرد توانمندسازی بر اساس اندیشه‌های نوین توسعه و برنامه‌ریزی استوار است. بطوریکه محور تمرکز و توجه آن بر خود انسان و ارتقای توانایی‌های ‌نهفته او محسوب‌می‌شود.

سیاست توانمندسازی جوامع به دنبال آن است که عزت نفس و کرامت انسانی پایمال شده‌ فقیران را که سیستم ناعادلانه جامعه شهری به آنها تحمیل کرده به ایشان باز گرداند.

در واقع این امر مهم‌ترین و بارزترین تفاوت اندیشه توانمندسازی با دیگر روندهای نوسازی است که در اغلب سیاستهای مداخله در بافت‌های ناکارآمد مورد غفلت و فراموشی قرار گرفته شده است.

مشخصه‌ اصلی توانمندسازی، بکارگیری و ارتقای توانایی‌ها و قابلیت‌های قشر فقیر و ظرفیتهای نهان و آشکار درونی این محلات می‌باشد.

بنابراین این همان تلاش برای قطع کردن چرخه فقر می‌شود که در حقیقت تمام شکل‌های فقر نتیجه همین \"فقر قابلیتی\" است.

امری که می‌توان گفت پیچیده‌ترین و سخت‌ترین بخش رویکرد توانمندسازی است که حتی سرشناس ترین اقتصاد دانان و برنامه ریزان شهری را در سیاستگذاری، برای نوسازی و رفع فقر شهری در این محلات ناتوان گذاشته است.

در کنار ابعاد چندگانه توانمندسازی حاشیه‌نشینان، ابعاد فردی، اجتماعی، اقتصادی و کالبدی که هر کدام شامل روندهای عمل مختلفی در برنامه ریزی و سیاستگذاری هستند.

اغلب تصمیم گیرندگان شهری صرفاً بر ابعاد کالبدی_فیزیکی توانمندسازی از جمله احداث خیابان، تعریض معابر، تجهیز خدمات و زیرساخت ها و... اکتفا میکنند.

این در حالیست که موفقیت واقعی امر توسعه در محلات حاشیه‌ شهری صرفا با تمرکز بر سیاست‌های کالبدی‌امری همچنان ناقص و غیرممکن می‌باشد.