سید حسن خمینی در اولین سالگرد درگذشت آیت الله هاشمی گفت: يكی از توفيقات من در سال های اخير ارتباط ما و لطف پدرانه ای بود كه ايشان به من داشتند و هر هفته يک يا چند ساعت خدمتشان مي رسيدم.

به گزارشپایگاه خبری کاف، مهمترین سخنان وی به شرح زیر است:

اميدوارم بغضي كه گلويم را گرفته اجازه سخن گفتن بدهد.

سخنان آقاي طباطبايی دردهاي ما را بيشتر كرد.

سخن گفتن در مورد آقاي هاشمی سهل ممتنع است.

يكی از توفيقات من در سال های اخير ارتباط ما و لطف پدرانه ای بود كه ايشان به من داشتند و هر هفته يک يا چند ساعت خدمتشان می رسيدم.

يكی از وجوه ممتاز و امهات شخصيت آقای هاشمی، اميد است؛ تمام وجود او اميد بود و در هيچ شرايطی آن را از دست نمی داد.

به همين خاطر بعضی ها شوخی می كردند كه اگر آقای هاشمی دستگير می شد، با خودش فكر می كرد كه شايد وسط راه مسير عوض شود و به باغ و بستان برود!

اميد به خدا يكی منشاء های اين اميد بود. او به شدت به خدا اميدوار بود؛

اين خصلت را بارها براي امام هم گفته ام و توصيه اولياء خدا نيز همين است.

من يكی دوبار آقاي هاشمی را مضظرب ديدم؛ در دوره سال ٨٨ نبود اما لحظات بسيار كوتاهی بود.

يكی از آن روزها ١٥ خرداد 88 بود كه قضایایی داشت. اما آن هم كوتاه بود و پس از مدت كوتاهی آرامش به اون برگشت

اطمينان به فهم مردم دومين منشاء آرامش هاشمی بود. او مطمئن بود نمی توان مردم را براي هميشه فريب داد و همه مردم را هم نمی توان فريب داد.

اطمينان به راه و روش خود سومين منشاء اميد او بود.

از هيچ شخصيتی مانند هاشمی مطلب در اختيار نيست. تغيير هم كرده و من هيچ گاه نديدم بگويد من تغيير نكرده ام؛ اما در هر زمان به آنچه می گفت باور داشت.

اگر اميد نباشد و به جای آن يأس باشد، در جا مي زنيم؛ يا به يا به خشونت و شورش.

آنچه در روزهاي اخير شاهد بوديم دليل آن بيش از هر چيز پمپاژ ياس است.

اگر جامعه اميدوار باشد به سمت خشونت نمی رود.

براي جلوگيری از خشونت بايد اميد در جامعه برقرار باشد.